{"id":618,"date":"2013-07-09T06:56:25","date_gmt":"2013-07-09T05:56:25","guid":{"rendered":"http:\/\/johnspek.nl\/?page_id=618"},"modified":"2014-10-07T10:29:17","modified_gmt":"2014-10-07T09:29:17","slug":"gedichten","status":"publish","type":"page","link":"https:\/\/johnspek.nl\/fr\/gedichten\/","title":{"rendered":"Gedichten"},"content":{"rendered":"

In dit album treft u een aantal gedichten aan van de stadsdichter van Harderwijk Michel Martinus en van mijzelf die\u00a0geschreven zijn naar aanleiding van het ontstaan van een aantal sculpturen.<\/p>\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n\n
\"Embrasse_brons_2012\"<\/td>\nEmbrasse<\/strong><\/p>\n

Geboren v\u00f3\u00f3r het licht, uit een zachte bries van
\nLiefde, nooit was ik \u00e9\u00e9n, altijd alleen, toen droomde
\nik jou, jij mij tot wij elkaar in onze armen en
\ndromen sloten, wij \u00e9\u00e9n in het landschap
\nvan nooit meer alleen.
\nDe omarming voltooid, in het
\nopkomende licht van elke
\nnieuwe dag,
\nsamen.<\/td>\n<\/tr>\n

\"octa<\/td>\nVoyage d’amour<\/strong><\/p>\n

Stoom slaat uit zijn handen,\u00a0zijn stem plet de plaat.
\nUit een vonkenregen sluit hij de naden.
\nHij weet hoe hij de donder verslaat.
\nEr verrijst een glimlach rond zijn mond,
\nals hij gewag maakt van een nooit eerder verbonden liefde in staal.
\nHij hamert de uren dicht\u00a0en praat tegen wat uit leegte ontstaat.
\nAls het onweer vlammend uit zijn handen overtrekt,
\ndooft het licht in de ramen.
\nJohn Spek signeert het werk\u00a0en geeft het dubbele namen.
\nStalen armen zoeken elkaar,
\nin de kringloop van tedere bewegingen.
\nAls het moment stilvalt\u00a0in een laatste pose
\nbegint de reis van liefde opnieuw,
\ntot de eenheid in volledige samensmelting is bereikt
\nin zijn Voyage d’amour.<\/td>\n<\/tr>\n

\"kleinplastiek<\/td>\nIt Takes Two To Tango<\/strong><\/p>\n

IJzeren dame laat zich leiden
\ndoor haar poserende partner,
\ndie stappen vooruit wijst.
\nTot de muziek opnieuw inzet,
\nblijven deze twee
\nTot dans geklonken<\/td>\n<\/tr>\n

\"expositie<\/td>\nLentepassen<\/strong><\/p>\n

Een maatveulen uit het eerste nest,
\nhuppelt en draaft hoog op voorjaarsbenen,
\nover een verbeelde weide van grasbeton.
\nDe ochtendmelodie uit bomen leidt in,
\neerste passen op onbekende vloer,
\nalleen
\nHet weet niet, dat men voor
\neen dans met meer moet zijn.<\/td>\n<\/tr>\n

\"it<\/td>\nPassie<\/strong><\/p>\n

Zoals tijd langs links en rechts verglijdt,
\nverglijdt Liefde met die ene blik,
\nlangs jou en mij, houdt gescheiden,
\nwat niet tot eenheid geklonken, geschapen werd
\nGespleten tot de verbronzing, of de naadlas door staal.
\nHier schuift het licht alle tijd dicht,
\n\u00e0 fait compris
\nvlaggen harten met hun passie
\nworden twee meer dan \u00e9\u00e9n
\nin John Spek’s handomdraai.<\/td>\n<\/tr>\n

\"kleinplastiek<\/td>\nSailing<\/strong><\/p>\n

Jij gaf het woorden en metaforen
\n<\/span>voor wind in de zeilen
\nen een kalme zee mee
\nbeschreef land voorbij de horizon ,
\nen je voorzag het van sporen uit oude
\nen nieuwe vaart.
\nWij hoeven alleen maar aan boord te gaan
\nen van wal te steken
\nNieuw geluk staat reeds gepakt,
\nde ankers kunnen los,
\nwij zeilen een droom in.<\/td>\n<\/tr>\n

\"Vleugels<\/td>\nVleugels van Liefde<\/strong><\/p>\n

Opnieuw verken ik grenzen
\nin het vagevuur van mijn bestaan.
\nMet kromme tenen, rood gelakte nagels
\nontsnapt uit de spelonk
\npakken wolken zich tot ridders.
\nDe hemeltrap waarlangs champagne stroomt,
\nde zee vult met nieuwe naakte waarheid.
\nCaramel smelt tussen haar borsten,
\nmaakt van heuvels bergen
\nen vult haar met vleugels van LIEFDE.<\/td>\n<\/tr>\n

\"DSC_0196<\/td>\nGratie<\/strong><\/p>\n

O, Muze mijn, laat mij speelbal van mijn zinnen worden,
\nnu jouw schoonheid zich verder in mij ontvouwt,
\nAlle puurheid, die ik wil zien
\nontplooit zich in dit ene beeld,
\ndat uit \u00e9\u00e9n voet, zucht na zucht,
\nrondingen voltooit en zich bekent tussen bewondering
\nen verbijstering,
\nom zoveel gratie, zoveel moois,
\nblijft de verzuchting:
\nO, Muze, O, Gratie, mijn !<\/td>\n<\/tr>\n

\"pas<\/strong><\/td>\nPas de Deux<\/strong><\/p>\n

Naar elkaar gebogen,
\nklopt iedere beweging
\nin hoofd, lijf en open rug.
\nWordt schaduw opgerold nog voor zijn ontstaan
\nen als tweede huid, elkaar aangetrokken.
\nLijnen worden ijler, verwisselen telkens van plaats
\ntot verlangens stollen in vrijages of nieuwe dans.
\nWaar de aanraking verbannen wordt en elke beweging
\nnog voor zijn ontstaan, door de ander is ge\u00efmiteerd,
\nwordt zelfs het vermoeden gerepliceerd,
\nLaat de een de nader niet ongemoeid.
\nEeneiig of spiegeldouble ?<\/td>\n<\/tr>\n<\/tbody>\n<\/table>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

In dit album treft u een aantal gedichten aan van de stadsdichter van Harderwijk Michel Martinus en van mijzelf die\u00a0geschreven zijn naar aanleiding van het ontstaan van een aantal sculpturen. Embrasse Geboren v\u00f3\u00f3r het licht, uit een zachte bries van Liefde, nooit was ik \u00e9\u00e9n, altijd alleen, toen droomde ik jou, jij mij tot wij elkaar in onze armen en dromen sloten, wij \u00e9\u00e9n in het landschap van nooit meer alleen. De omarming voltooid, in het opkomende licht van elke nieuwe dag, samen. Voyage d’amour Stoom slaat uit zijn handen,\u00a0zijn stem plet de plaat. Uit een vonkenregen sluit hij de naden. Hij weet hoe hij de donder verslaat. Er verrijst een glimlach rond zijn mond, als hij gewag maakt van een nooit eerder verbonden liefde in staal. Hij hamert de uren dicht\u00a0en praat tegen wat uit leegte ontstaat. Als het onweer vlammend uit zijn handen overtrekt, dooft het licht in de ramen. John Spek signeert het werk\u00a0en geeft het dubbele namen. Stalen armen zoeken elkaar, in de kringloop van tedere bewegingen. Als het moment stilvalt\u00a0in een laatste pose begint de reis van liefde opnieuw, tot de eenheid in volledige samensmelting is bereikt in zijn Voyage d’amour. It Takes Two To Tango IJzeren dame laat zich leiden door haar poserende partner, die stappen vooruit wijst. Tot de muziek opnieuw inzet, blijven deze twee Tot dans geklonken Lentepassen Een maatveulen uit het eerste nest, huppelt en draaft hoog op voorjaarsbenen, over een verbeelde weide van grasbeton. De ochtendmelodie uit bomen leidt in, eerste passen op onbekende vloer, alleen Het weet niet, dat men voor een dans met meer moet zijn. Passie Zoals tijd langs links en rechts verglijdt, verglijdt Liefde met die ene blik, langs jou en […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"parent":0,"menu_order":0,"comment_status":"closed","ping_status":"closed","template":"100-width.php","meta":{"footnotes":""},"class_list":["post-618","page","type-page","status-publish","hentry"],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/johnspek.nl\/fr\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/618","targetHints":{"allow":["GET"]}}],"collection":[{"href":"https:\/\/johnspek.nl\/fr\/wp-json\/wp\/v2\/pages"}],"about":[{"href":"https:\/\/johnspek.nl\/fr\/wp-json\/wp\/v2\/types\/page"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/johnspek.nl\/fr\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/johnspek.nl\/fr\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=618"}],"version-history":[{"count":41,"href":"https:\/\/johnspek.nl\/fr\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/618\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":714,"href":"https:\/\/johnspek.nl\/fr\/wp-json\/wp\/v2\/pages\/618\/revisions\/714"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/johnspek.nl\/fr\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=618"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}